Z cyklu marginalia<\/p>\n\n\n\n
Staram si\u0119 przypomnie\u0107 t\u0119 historyjk\u0119 (zreszt\u0105 bez wi\u0119kszego trudu), bo je\u015bli wydaje mi si\u0119, ze wszystko dobrze pami\u0119tam, co mo\u017ce by\u0107 z\u0142udzeniem. Ale jak by o tym nie napisa\u0107 b\u0119dzie wspomnieniem prawdziwym. Dzi\u0119ki Bogu, \u017ce tyle pami\u0119tam a mija 75 lat. S\u0105 obrazy, kt\u00f3re nie daj\u0105 si\u0119 zatrze\u0107 – tylko \u015bmier\u0107 moja je zagrzebie.<\/p>\n\n\n\n
Ale do rzeczy. Maj\u0105c w pami\u0119ci tytu\u0142 dawno temu przeczytanej ksi\u0105\u017cki dla m\u0142odzie\u017cy \u2013 \u201eHistoria niebieskiego mundurka\u201d, napisz\u0119 inn\u0105 z mojego \u017cycia zapami\u0119tan\u0105: \u201eHistoria szarej bluzy\u201d. Dwa r\u00f3\u017cne \u015bwiaty – ale co tam. Pisz\u0119… Wspominam dla innych, dla wnuk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Jest lato 1939 roku. Wojna sko\u0144czona. W naszej suterenie – ciemnej izbie – najcz\u0119\u015bciej zostajemy sami: ja i ma\u0142y Sylwu\u015b. Rodzice zdobywaj\u0105 chleb.<\/p>\n\n\n\n
Kt\u00f3rego\u015b dnia wpada do nas Henia – najstarsza z rodze\u0144stwa. Sylwek siedzi na nocniku. Henia p\u0142acze bo nie wie czy jej m\u0105\u017c W\u0142adek \u017cyje, czy wr\u00f3ci z niewoli? Malutki pociesza swoj\u0105 cioci\u0119 Heni\u0119: nie p\u0142acz wujek zaraz wr\u00f3ci…<\/p>\n\n\n\n
I w tej chwili kto\u015b puka do drzwi. W otwartych – ju\u017c – ukazuje si\u0119 w pe\u0142nym s\u0142o\u0144cu m\u0105\u017c Heni. Jest w d\u0142ugim szynelu – bez pasa – koloru jasnego br\u0105zu. Mo\u017ce przez te s\u0142oneczne smugi, kt\u00f3re ,\u201dotuli\u0142y\u201d przegranego \u017co\u0142nierza, stoj\u0105cego chwil\u0119 – zapami\u0119ta\u0142em kolor nie jasno-br\u0105zowy ale szary.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3\u017aniej z szynela kto\u015b uszyje bluz\u0119 – dla Wiesia. Jaki\u017c by\u0142em dumny z tego ubioru – z dwiema kieszeniami!!!<\/p>\n\n\n\n
Niewa\u017cne, \u017ce stopy go\u0142e bez but\u00f3w. Bluza… bluza najwa\u017cniejsza!.<\/p>\n\n\n\n
To w niej – w sobot\u0119 5 sierpnia 1944 roku id\u0119 z innymi na stracenie. Wszystko to opisa\u0142em nie raz, na innych stronach. Nie mog\u0119 po raz kt\u00f3ry\u015b m\u00f3wi\u0107. To nie jest \u0142atwe. To jest bardzo trudne. Jednak musz\u0119!.<\/p>\n\n\n\n
W po\u0142owie Cmentarza prawos\u0142awnego – kl\u0119kam przy krzaku. Zdejmuj\u0119 bluz\u0119, kt\u00f3ra miejscami zesztywnia\u0142a od zakrzep\u0142ej krwi.<\/p>\n\n\n\n
I porzucam j\u0105 !<\/p>\n\n\n\n
\u201eWr\u00f3c\u0119” do niej wiosn\u0105 1945 roku. Le\u017ca\u0142a nie ruszona – ta BLUZA.<\/p>\n\n\n\n
Zawini\u0119t\u0105 w papier zanios\u0142em na przechowanie do mojej najmilszej cioci Wiktorii. W ci\u0105gu mijanych lat wszystko si\u0119 zagmatwa\u0142o. Ciocia umar\u0142a a jej drewnian\u0105 cha\u0142up\u0119 rozwalono, a mo\u017ce spalono…<\/p>\n\n\n\n
A mi\u0119dzy \u015bmieciami, rupieciami pali\u0142a si\u0119 moja pi\u0119kna BLUZA. I tak si\u0119 zako\u0144czy\u0142a historia szarej…<\/p>\n\n\n\n
P.S. Pami\u0119ci ciotki Wiktorii i jej brata Wac\u0142awa Tarnowskiego.<\/p>\n\n\n\n
Stawinoga (Wies\u0142aw K\u0119pi\u0144ski)<\/p>\n\n\n\n
2 marca 2020 r.<\/p>\n\n\n\n